Κεντρική σελίδα

Όταν δεν ξέρεις τι να πεις...

Τετάρτη, 21 Μαρτίου 2012

απλά κοιτάς τριγύρω και παρακολουθείς τους υπόλοιπους....

Αυτό είναι το συναίσθημα μου για το μπλογκ τούτο εδώ και δυο χρόνια. Όλο να γράψω, όλο να σας χαιρετήσω και όλο το βλέμμα να κολλά στο λευκό της οθόνης χωρίς καμιά κίνηση. Τι να πρωτοπείς; Σε τι απ' όλα όσα έχουν γίνει να δώσεις προτεραιότητα; Η ζωή σε τραβά από τα μαλλιά κι εσύ απλά παλεύεις να τρέξεις να προλάβεις πριν σου ξεριζώσει και την τελευταία τρίχα από το κρανίο. Ανατριχιαστικό δεν είναι; Κι όμως πραγματικότητα.

Σήμερα η Εύη με ρώτησε αν θα ξαναγράψω... είχαμε καιρό να μιλήσουμε, χαθήκαμε γενικώς με όλους τόσο καιρό και πλέον φτάνεις σε μια φάση που αναρωτιέσαι αν τελικά έχει απομείνει κανείς να θυμάται πως κάποτε εδώ μέσα υπήρχε μια μεγάλη παρέα που μιλούσε, έπαιζε, γελούσε και έκλαιγε γράφωντας.  

Έκανα μια βόλτα από την παλιά τη μπλογκογειτονιά. Βρήκα τα "σπίτια" της άλλα παρατημένα (σαν το δικό μου καλή ώρα) άλλα σκονισμένα και άλλα που ίσα ίσα δείχνουν πως κάποιος περνά από εκεί κάπου κάπου και αφήνει το σημάδι του... 

Διάβασα παλιότερες εγγραφές και σχόλια, ξαναθυμήθηκα παιχνίδια και καυγάδες, γέλασα και μελαγχόλησα ξανα... 

Μα πάνω απ' όλα αναρωτήθηκα...

"που είναι οι κάτοικοι της μπλογκογειτονιάς μας;"

Εγώ είμαι εδώ... Βόρεια.. με μια διάθεση μελαγχολική - σημείο των καιρών. Με το μπινελίκι στην άκρη της γλώσσας και τα δόντια να το συγκρατούν. Πλέον δεν ξέρω από που ν' αρχίσω και τι να πρωτοπώ. 

Όσοι πιστοί... βοηθήσατε...


SOSO....

Πέμπτη, 14 Ιουλίου 2011

alt


Ανοιξαμε και σας περιμένουμε

Σάββατο, 15 Μαΐου 2010

Και ναι....

Σιγά σιγά αρχίζουν οι νέες ανταποκρίσεις....

Αλλάξαμε έδρα και ανοίγουμε πάλι το μαγαζι...

ΩΩΩΩΩΩΩΩΩΩΩΩΩΩΩ ΩΩΩΩΩΩΩΩΩΩΩΩ ΩΩΩΩΩΩΩΩΩΩΩΩΩΩΩΩΩ

ΟΜΟΡΦΗΗΗΗΗΗΗΗΗΗΗΗΗΗΗΗΗ ΘΕΣΣΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΛΟΝΙΙΙΙΙΙΙΙΙΙΙΙΙΙΙΙΙΙΙΙΙΙΙΙΚΗΗΗΗΗΗΗΗΗΗΗΗΗΗΗΗΗΗΗΗΗΗΗΗΗΗ


Να περιαυτολογήσω; Ναι ρε γαμώτο... (γαλλικά άνευ διδασκάλου)

Δευτέρα, 28 Δεκεμβρίου 2009

Το ότι είμαι γκρινιάρα το έχω πει αμέτρητες φορές. Το ότι έτσι και φορτώσω αρχίζω τα γαλλικά με τρομερό αξάντ μάλιστα, το έχουν διαπιστώσει αυτοί που κατα καιρούς μπήκαν στον κόπο να διαβάσουν τα γραφόμενα μου στο μπλόκο τούτο ή αυτοί που είχαν την ατυχία να βρεθούν κοντά μου την ώρα της παράδοσης των γαλλικών μαθημάτων... Ούτε μπετατζής τέτοια ποικιλία...

Παράλληλα όμως είμαι και τρομερα καλό (δε θέλω σχόλια, γελάκια και γκριμάτσες γιατί θα σας πάρει ο εξ απόδω το σόι ολάκερο εκτός από τη στρίντζω τη θειά σας που σας κατασάλιωσε στα φιλιά χριστουγεννιάτικα) παιδί, ειδικά αν με πετύχεις σε φάση αγγελικά στημένη με όλες τις απαραίτητες προϋποθέσεις περίτεχνα τακτοποιημένες ώστε να έχω πέσει σε νιρβάνα και να μην αντιδρώ στην οποιαδήποτε καφρίλα δω ή ακούσω.

Θεωρώ πως έχω την αίσθηση του χιούμορ και μου αρέσει τρομερά να αυτοσαρκάζομαι αλλά και να γονατίζω τους άλλους στο πείραγμα και δέχομαι όλα τα πειράγματα που γίνονται καλοπροαίρετα, αλλά προσοχή... μην το παραχέσεις το θεματάκι και μην τολμήσεις να μιλήσεις και να πεις χοντράδα για άτομα που αγαπάω γιατί με απλά λόγια την έχεις π...τσίσει αγρίως. (όχι οι τελίτσες δεν είναι για να βρούμε το κρυμμένο γράμμα αλλά για να μη μας πιάσει λογοκρισία).

Θεωρώ επίσης πως έχω τρομερή υπομονή... Αντέχω ρε παιδί μου... τραβάω και στην ανηφόρα και συνήθως δεν τα παίρνω πολύ εύκολα... αλλά για καλό και για κακό... μαρκάρεται την έξοδο από την αρχή ειδικά αν έχετε σκοπό να μου σπάσετε τα ούμπαλα με ότι μαλακία σας κατέβει από το κενό αέρος που έχετε πίσω από το μέτωπό σας...

Τώρα θα μου πείτε... και γιατί μας πρίζεις καλό μου και μάλιστα μέρες που είναι;

Σας πρίζω γιατί έχω πολύ καιρό να παραδόσω μαθήματα γαλλικών... γιατί βλέπω πολλούς γύρω μου που τραβά ο οργανισμός τους τη μετεκπαίδευση σε ξένες γλώσσες και το βλέπω θ αρχίσουμε τα εντατικά φροντιστηριακά μαθήματα λίαν συντόμως...

Γιατί μέσα στην τρέλα μου και την παράνοια μου θυμήθηκα πάλι όλους τους λόγους για τους οποίους έχω κάθε δικαίωμα να μπινελικώνω, να αντιδράω και παράλληλα να μη νιώθω και τύψεις γι' αυτό

Γιατί όπως και να το κάνουμε τελειώνει ένας χρόνος κατά τον οποίο ελάχιστα σας έπρηξα και ελάχιστα σας μπινελίκωσα ρε κουφάλες και κανονίστε την πορεία σας γιατί είσαστε στο παρα πέντε του νέου χρόνου...

Προσοχή λοιπόν γιατί τα μαθήματα γαλλικών άνευ διδασκάλου έχουν σχεδόν ξεκινήσει και αν δεν είσαστε λάτρεις των ξένων γλωσσών απλά μαζοχτείτε...

Η τρελή γύρισε και θα μείνει...


Γιατί έτσι μας αρέσει...

Παρασκευή, 11 Δεκεμβρίου 2009

http://www.nestleclosetoyou.gr/xmas/

Προβολή εικόνας πλήρους μεγέθους


Σας έ(γ)λειψα δε σας έ(λ)ειψα στα @@ μου

Σάββατο, 22 Αυγούστου 2009

Οκτώ μήνες μετά. Ναι και λοιπόν τι; Μήπως και έχει καμιά απολύτως σημασία;

Οι άνθρωποι είναι σαν τις εποχές. Έρχονται, φεύγουν, αναρωτιέσαι πότε θα ξαναέρθουν και όταν έρχονται, απλά αναθεματίζεις την ώρα και τη στιγμή.

Οκτώ μήνες μετά και το μαγαζάκι ακόμη εδώ. Κι εγώ κάπου εδώ είμαι. Παραμονές Φθινοπώρου ο χειμώνας και πάλι εδώ. Μελαγχολίες πουλάκι μου; Μπά απλά νοσταλγίες και διάθεση και πάλι για μύρλα ατελείωτη.

Σας έλειψα δε σας έλειψα για να πώ την αλήθεια... Χέστηκα.

Μου λείψατε; Όσο σας έλειψα κι εγώ...

Το θέμα είναι απλό και ξεκάθαρο. Όσοι από εσάς γουστάρεται ακόμη να διαβάζεται φιλοσοφικές μαλακίες θα σκάσεται μύτη.

Όσοι γουστάρεται να ακούτε μπινελικώματα, θα βρείτε το δρόμο σας.

Οι υπόλοιποι απλά θα συνεχίσεται το κολογλύψιμο που ασκείται τόσο καιρό

Άντε και καλώς με ξαναβρήκατε...

ΠιΕσ..

Γράφω όπως πάντα γιατί έτσι μου γουστάρει.

Αν τραβάτε ζόρι απλά μη διαβάζεται.


Κορίτσια με καλή ανατροφή.

Παρασκευή, 2 Ιανουαρίου 2009

Παραμονή Πρωτοχρονιάς κι εγώ στους δρόμους ώς συνήθως. Όχι όμως στους συνηθισμένους μου. Αν και τώρα τελευταία η διαδρομή Θεσσαλονίκη - Αθήνα και τούμπαλιν μοιάζει να είναι πιο συνηθισμένη για μένα από τη διαδρομή Κυψέλη - Ομόνοια.

Ο σταθμός υπεραστικών λεωφορείων στη Θεσσαλονίκη πνιγμένος στον κόσμο που βιαστικός έτρεχε να προλάβει κάποιο τελευταίο δρομολόγιο κι εγώ έχοντας αποχαιρετίσει τα δυο καμάρια μου που ταξίδευαν για το νησί - αχ το νησί - περίμενα απλά να περάσει η ώρα μέχρι να φύγω για το σταθμό του ΟΣΕ για να επιβιβαστώ στο ρημαδοτρένο που θα με γύρναγε στο "σπίτι" στην Αθήνα. Ξεφτίλα εντελώς.

Τέσσερις ώρες και μισή η διαδρομή μέχρι Αθήνα δεν παλεύεται χωρίς κάτι να σκοτώνεις την πλήξη σου και να γλυτώσει έτσι και ο διπλανός σου από το στραγγαλισμό. Τα σταυρόλεξα στη τσάντα μου και το εμπιφορπλειερ δε με ενθουσίαζαν καθόλου. Να πάρω μπουγάτσες και να σκοτώσω την ανοία μου σε όλη τη διαδρομή μασουλόντας; Άσε γιατί σέρνεται και ζαχαρώδης διαβήτης και η ηλικία μας δεν ενδείκνεται για εγκεφαλικά και εμφράγματα.

Σερνάμενη ανάμεσα στα μαγαζάκια του ΚΤΕΛ ανακάλυψα τη λύτρωσή μου για τις επόμενες ώρες του γυρισμού. Μια λύτρωση που πραγματικά ήταν ότι καλύτερο την αποφράδα εκείνη ώρα που το μυαλό πουρές με καροτάκια δεν είχε καμιά διάθεση να σταθεί στα γεγονότα των προηγούμενων ημερών και τα θέλω των επομένων.

Ψάχνοντας με το έτερον ήμισυ για εφημερίδες πέφτω πάνω στο κιόσκι με τα βιβλία. Βιβλία. Περίεργο. Ποιος αγοράζει βιβλία στο ΚΤΕΛ; Μα εγώ φυσικά. Δε διαλέγω ποτέ το βιβλίο μου από τον συγγραφέα. Με συναρπάζει πάντα το εξώφυλλο και με εκστασιάζει η σωστή περίληψη στο πίσω μέρος. Έτσι και τώρα άρχισα να κοιτώ εξώφυλλα και να διαβάζω περιλήψεις.

Κι εκεί που απελπισμένη που τπτ δεν τράβαγε την προσοχή μου, το μάτι μου πέφτει σε ένα βιβλίο που καθόταν μόνο του σα να έκλαιγε τη μοίρα του μακριά από τα άλλα τα φανταχτερά και τα άλλα τα μαύρα τα γυαλιστερά με τις ατελείωτες περιλήψεις.

Ένα βιβλίο σε γαλάζιες αποχρώσεις  και κάτι κοριτσίστικες φατσούλες στην αριστερή πλευρά του.

Δεν ξέρω γιατί το έπιασα. Ούτε η περίληψη ούτε το εξώφυλλο με συνεπήραν. Ο τίτλος ίσως; Ο Τάσος που φώναζε τελείωνε φεύγουμε; Πριν καλά καλά διαβάσω την περίληψη βρέθηκα στο ταμείο να το πληρώνω. Και ιδού το θαύμα.

Ώρα μετά και μέσα στο τρένο έδωσα λίγη περισσότερη προσοχή στο βιβλίο που μου κόστισε 13 ευρω (φτηνό δε λέω) και μια ωραιότατη κατσάδα από το έτερον ήμισυ μου.

Η συγγραφέας μου φάνηκε γνωστή. Έσπαγα το κεφάλι μου να θυμηθώ που, πως έχω ξανακούσει το όνομα.

Λίτσα Καραμπίνη

Ναι καλά καταλάβατε. Η γνωστή κυρία Λίτσα από το bibliobakouria.pblogs.gr

 

Κορίτσια με καλή ανατροφή

Εξώφυλλο μαλακό. Εκδόσεις Αρμός. Αρμός; Ε ναι Αρμός. Ό τίτλος ανάλαφρος αλλά με νόημα.

"Κορίτσια με καλή ανατροφή"

Μυθιστόρημα

Ένα μυθιστόρημα που μυρίζει κανέλα και νοσταλγία. Που σε ταξιδεύει σε μέρη του μυαλού και της καρδιάς τόσο γνώριμα και τόσο άγνωστα παράλληλα. Μια ιστορία αφιερωμένη σε όλες τις γυναίκες που μπερδεύουν τα πρέπει με τα θέλω και καταλλήγουν να ζούν μια ζωή που άλλοι έχουν ορίσει και όχι μια ζωή που αυτές επιθυμούν.

Αντιμέτωπες με το μαντρότοιχο της ζωής της ψυχής και του μυαλού οι ηρωίδες του βιβλίου που με περισσή μαεστρία κουμαντάρει και περιγράφει η συγγραφέας καταφέρνουν να μπουν στην καρδιά όλων αυτών των γυναικών, που έστω και για μια φορά στη ζωή τους άφησαν τα πρέπει να τις καθοδηγήσουν και να χάσουν το πραγματικό νόημα.

Μια ιστορία αφιερωμένη σε όλα τα παιδιά που καταπιέστηκαν από μανάδες υπερπροστατευτικές και μετέωρες μεταξύ της απογαλάκτισης τους και της καταπίεσης των παιδιών τους.

Έξι γυναίκες. Όλες με διαφορετικό χαρακτήρα. Όλες με τα δικά τους ιδανικά και θέλω. Όλες δέσμιες ενός μεγάλου πρέπει που αποτελεί και τον μαντρότοιχο της κάθε μιας. Κεντρική ηρωίδα η Γιώτα. Γύρω της η μάνα της η θεία και οι τρεις ξαδέλφες της. Κάθε μια με τη δική της ισχυρή και ανύσχηρη προσωπικότητα. Φωτιά η θεία Κούλα. Φωτιά που έκαιγε τα πάντα ή που ζέσταινε τους πάντες. Για μένα η ψυχή. Η ηρωίδα.

Όλες μαζί ένα συνοθύλευμα τόσο περίεργο μα και τόσο οικείο παράλληλα. Όλες οι ανασφάλειες μιας ολόκληρης γενιάς θαρρείς και ήρθαν και άραξαν μέσα σε 340 σελίδες γραμμένες με τρόπο απλοϊκό και μυστηριώδες παράλληλα.

Ένα βιβλίο για γερά και όχι καμμένα γυναικεία μυαλά. Το νόημα ανάλογο με τον αναγνώστη. Πώς θα μπορούσε κανείς απροβλημάτιστος απαίδευτος να μπει στο βαθύτερο νόημα του βιβλίου αυτού; Πως άραγε θα μπορούσε ένα κορίτσι με καλή ανατροφή να εμπεδώσει το γεγονός πως όλα αυτά που το περιορίζουν δεν είναι ένας μαντρότοιχος στην άκρη του οικοπέδου, αλλά απλά και μόνο ο μαντρότοιχος που υψώνουμε στην καρδιά και το μυαλό μας;

Ποτέ μου δεν επεδίωξα να γίνω κριτικός βιβλίων. Παραμένω μια αναγνώστρια προβληματισμένη μετά από κάθε βιβλίο που τελειώνω. Δεν ξέρω κατά πόσο από τις ασυναρτησίες που γράφω αυτή τη στιγμή βγαίνει το πραγματικό μεγαλείο ενός βιβλίου σαν αυτό που μόλις τελείωσα.

Το σίγουρο όμως είναι, πως μέσα από αυτές τις σελίδες τις τυπωμένες σε ημίλευκο χαρτί με μαύρα γράμματα, είδα να ξεπροβάλουν όλες οι γυναίκες που μέχρι τώρα πλαισίωναν τη ζωή μου. Κάπου αναγνώρισα και τη δική μου μορφή.

Ζήλεψα κατάφορα την Κούλα κι ας την σκότωσε η κυρία Καραμπίνη στα μισά του βιβλίου. Ο δυναμισμός της, η αμεσότητα και η απλοϊκότητα της με εντυπωσίασαν. Μου θύμισαν τη μάνα μου. Μου θύμισαν αυτά που ήθελα να έχω και δεν ξέρω αν τελικώς απέκτησα. Δέχομαι και συγχωρώ την κυρία Καραμπίνη για το θάνατό της μονο και μόνο γιατί ο θάνατος της σήμανε την έναρξη της ζωής μιας άλλης γυναίκας.

Μπερδεμένα τα λέω το ξέρω. Καλύτερα όμως δε μπορώ.

Το μόνο που μπορώ να κάνω είναι να συστήσω ανεπιφύλακτα το συγκεκριμμένο βιβλίο και να γίνω αισχρή ζητώντας να διαβάσω κι άλλα βιβλία της ιδίας συγγραφέως.


Santa Claus is comming to town

Τρίτη, 23 Δεκεμβρίου 2008

alt

Βρέθηκε φωτογραφία του πραγματικού Άγιου Βασίλη.

Έτσι για να μη δημιουργούνται εντυπώσεις.

ΧΡΟΝΙΑ ΠΟΛΛΑ ΣΕ ΟΛΟΥΣ


Εμφύλιος (το σκουλήκι δεν τρώει σκουλήκι)

Δευτέρα, 8 Δεκεμβρίου 2008

Σταματίνα Κανελοπούλου ετών 21 (17/11/80)?xml:namespace prefix = o ns = ""urn:schemas-microsoft-com:office:office"" /?>

Ιάκωβος Κουμής ετών 26 (17/11/80)

Καλτεζάς Μιχάλης ετών 15 (17/11/85)

Αλέξανδρος Γρηγορόπουλος ετών 15 (6/12/2008)

 

 

Όλοι νεκροί. Άλλοι από γκλόπς και άλλοι από σφαίρες αστυνομικών. Όλοι όμως με τρία κοινά στοιχεία. Όλοι τους νέοι, όλοι τους παιδιά μιας μάνας που τα κλαίει και θα τα κλαίει μέχρι να σβήσει κι αυτή και όλοι τους παιδιά ενός κράτους άκρατου και ακέφαλου. Αδύναμου να αντιμετωπίσει την αλήθεια κατά πρόσωπο και να προχωρήσει σε ριζικές αλλαγές.

Όχι δε θα πολιτικολογήσω. Ποια είμαι στην τελική που θα το κάνω αυτό;

Είμαι απλά μια μάνα. Με παιδιά σε κοντινή ηλικία μ'; αυτά που χάθηκαν. Μια μάνα που κάθε φορά που τα βλαστάρια της ξεχύνονται στους δρόμους για να πάνε στο σχολείο, στη διασκέδαση, στη βόλτα στο περίπτερο, τρέμω και λαχταράω για το αν θα γυρίσουν πίσω.

Και δεν τρέμω μήπως τους τύχει το ίδιο κακό. Τρέμω γενικώς. Τρέμω από την πρώτη μέρα που είδαν τη ζωή.

Μάνα και του αστυνομικού, μάνα και του παιδιού. Τα γεγονότα αναμφισβήτητα και ο πόνος υπάρχει και θα υπάρχει. Όλα αυτά που γίνονται τώρα, οι συγνώμες, τα συλλυπητήρια και οι ξεσηκωμοί θα ξεφουσκώσουν και θα μείνουν μόνο ο πόνος η οδύνη και ένα αναπάντητο γιατί στο βουβό στόμα της κάθε μάνας.

Δε σας πιστεύω κύριοι. Δε σας πιστεύω. Δεν πιστεύω ούτε εσάς που παραιτήστε και καλά, ούτε εσάς που βγαίνετε και στέλνετε τον «πόνο» σας και τα «συλλυπητήρια» σας. Ψεύτικες συγνώμες, ψεύτικος πόνος. Κρυφή αλήθεια τα ποσοστά. Τα τηλεοπτικά, τα πολιτικά

Δεν πιστεύω ούτε εσάς που μανιασμένοι ξεχυθήκατε στο δρόμο και αγωνίζεστε για το δίκιο των αδικοχαμένων. Δε δέχομαι τα «αγνά» σας αισθήματα και τον πόνο σας για το παλικάρι που ποτέ δε θα ξαναγκαλίασει η μάνα.

Όλοι στο παιχνίδι των εντυπώσεων παλεύετε να βγείτε πρώτοι. Και οι μεν θυμηθήκατε να βγάλετε από το ντουλάπι την ανθρωπιά σας, οι δε αποφασίσετε να τιμωρήσετε το κράτος, κάνοντας πιο φτωχούς τους φτωχούς συνανθρώπους σας σπάζοντας και καίγοντας περιουσίες αμέτοχων κακομοίρηδων.

Ο μικρός θα γινόταν ήρωας είτε έφευγε από τη ζωή είτε όχι. Εσάς κύριοι αντιεξουσιαστές σας βολεύει που έφυγε. Σας έδωσε το πάτημα που περιμένατε.

 

ΔΕ ΣΑΣ ΠΙΣΤΕΥΩ.

Μπάτσος και πολίτης. Αιώνια μάχη πυροδοτούμενη από στενόμυαλους και καθυστερημένους. Μια μάχη όμως που στην ουσία απλά υπερκαλύπτει την αλήθεια. Την αλήθεια που δεν είναι άλλη πως είμαστε μαριονέτες στα χέρια των λίγων. Πρόβατα στη σφαγή κατ'; εντολή πότε των δεινοσαύρων και πότε των φιντανιών.

 

Με ποιο δικαίωμα μωρέ παίζεται τα παιχνίδια σας πάνω στον πόνο της μάνας;

Με ποιο δικαίωμα πάτε να κερδίσετε τη μάχη με ασπίδα το κουφάρι ενός νεκρού;

Τα σκουλήκια λένε δεν τρώνε σκουλήκια. Καιρός ν αρχίσουν να το κάνουν.

 

Δε θέλω να μπω στη λογική, φταίει ο μπάτσος, φταίει το θύμα, φταίει η μάνα.

Ποιος είναι ο θύτης τελικά και ποιο το θύμα;

Φταίμε όλοι μας. Που δεν αντιδρούμε που δεν αγανακτούμε.

 

Είτε πρόκειται για κάποιο παιδί που έφυγε στην «επέτειο» του Πολυτεχνίου για ένα χαμένο ιδανικό για μιαν Ιθάκη, είτε για ένα παιδί που απλά βρέθηκε τη λάθος ώρα στο λάθος μέρος η ουσία παραμένει η ίδια.

Μια μάνα δε θα ξαναγκαλιάσει το παιδί της και μια άλλη θα παρακαλά για το δικό της να μη τιμωρηθεί.

Και όλα τα υπόλοιπα δεν είναι τίποτε άλλο από μια καλοστημένη παράσταση που μας παρασύρουν να λάβουμε μέρος και να παρακολουθήσουμε.


ΓΑΜΟΠΑΙΧΝΙΔΑ (είχαμε δεν είχαμε την αρχίσαμε πάλι τη μαλακία)

Τετάρτη, 3 Δεκεμβρίου 2008

ΠΡΟΣΟΧΗ ΣΤΟΥΣ ΓΟΝΕΙΣ.

ΤΟ ΠΑΡΟΝ ΠΟΣΤ ΕΙΝΑΙ ΑΚΑΤΑΛΛΗΛΟ ΓΙΑ ΑΝΗΛΙΚΟΥΣ

ΚΑΙ ΕΥΘΙΚΤΟΥΣ.

ΑΠΑΡΑΙΤΗΤΗ Η ΓΟΝΙΚΗ ΣΥΝΕΝΑΙΣΗ

Είπαμε. Η μαλακία και η αννοία κάνουν τον άνθρωπο πολύ παπάρα. Και μιας και πολλοί είναι αυτοί που παπαριάζονται τελευταίως μας φόρτωσαν ένα ακόμη μπλογκοπαίχνιδο έτσι για να μας σπάσουν τ'; αρχίδια και να κάνουν τα νεύρα μας τζατζίκι.

Ας όψεται που έχω αδυναμία στη Βιβή και ξέρει πως δεν της χαλάω χατήρι.

Πάρτε τα ρε άρρωστοι να δω τι θα καταλάβεται.

Η μαλακία τώρα αρχίζει να πήζει.

 

1. Η ΑΠΟΛΥΤΗ ΕΥΤΥΧΙΑ ΓΙΑ ΣΑΣ ΕΙΝΑΙ...

Να βουτήξω την Εύη και τη Βιβή μαζί μ'; αυτούς που ξεκίνησαν αυτή τη μαλακία το παιχνίδι και να τους κάνω κινέζικα βασανιστήρια

 

2. ΤΙ ΣΑΣ ΚΑΝΕΙ ΝΑ ΣΗΚΩΝΕΣΤΕ ΤΟ ΠΡΩΙ..

Σε σπάνιες περιπτώσεις το ξυπνητήρι του Ολυμπιακού - τελευταίο μας απόκτημα πάνω σε μια δική μου παρορμητική φίλαθλη κίνηση, τα γαμοσταυρίδια του διπλανού, η κύστη μου που πάει να σπάσει από τα πολλά νερά που πίνω με κάθε ευκαιρία και ο Τάσος που γκρινιάζει να σηκωθώ να κάνω καφέ - γαμώ το φαλλοκρατισμό τους γαμώ.

 

3. Η ΤΕΛΕΥΤΑΙΑ ΦΟΡΑ ΠΟΥ ΞΕΣΠΑΣΑΤΕ ΣΕ ΓΕΛΙΑ...

Όταν σκέφτηκα τη θα πάθει η Βιβή που με έχωσε στο παιχνίδι αν την πιάσω στα χέρια μου.

 

4. ΤΟ ΒΑΣΙΚΟ ΓΝΩΡΙΣΜΑ ΤΟΥ ΧΑΡΑΚΤΗΡΑ ΣΑΣ ...

Μπινελικώνω και μπινελικώνω άγρια με κάθε ευκαιρία.  

 

5. ΤΟ ΒΑΣΙΚΟ ΕΛΑΤΤΩΜΑ ΣΑΣ...

Το ότι ανέχομαι τις μαλακίες όπως αυτά τα μπλοκοπαίχνιδα που κάποιοι κολλημένοι και άρρωστοι εντελώς θέλοντας να το παίξουν Ναζί ανακριτές επινόησαν για να μας σπάνε τ'; αρχίδια γενικότερα και δεν κοιτάνε που είναι αγάμητοι παρά ψάχνουν ευκαιρίες να αποδείξουν ότι υπάρχουν κι άλλοι μουρόχαυλοι. Ναι ρε είμαστε μουρόχαυλοι. Σε νοιάζει; (Βιβή θα σε σκίσω να ξέρεις).

 

6. ΣΕ ΠΟΙΑ ΛΑΘΗ ΔΕΙΧΝΕΤΕ ΜΕΓΑΛΥΤΕΡΗ ΕΠΙΕΙΚΕΙΑ...

Στα δικά μου φυσικά. Σιγά μη κάτσω να σπάσω τα νεύρα μου με τις μαλακίες αλλωνών και να δείξω και επιείκεια από πάνω. Ρε δε γαμιέστε λέω εγώ καλύτερα Δε φτάνει που κάνετε μαλακίες θέλετε και επιείκεια. Ρε ουστ

 

7.ΜΕ ΠΟΙΑ ΙΣΤΟΡΙΚΗ ΠΡΟΣΩΠΙΚΟΤΗΤΑ ΤΑΥΤΙΖΕΣΤΕ ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΟ...

Με τον Ηρώδη. Μόνο που λυπάμαι πραγματικά που δεν έζησα στην εποχή που γεννήθηκε ο μαλάκας που ξεκίνησε αυτό το παιχνίδι ώστε να τον κάνω να πεί το δεσπότη Παναγιώτη και να είμαι και μέσα στο πνεύμα της εποχής.

Ρε παπάρα άλλη δουλειά δεν είχες; Δε φτάνει που τρώω στη μάπα κάθε άσχετο που μου πρίζει τα παπάρια εκτός ίντερνετ πρέπει τώρα να τρώω και στη μάπα βλαμμένους που κάθονται και στήνουν μπλογκοπαίχνιδα; Βρες γκόμενα ρε.

 

8. ΠΟΙΟΙ ΕΙΝΑΙ ΟΙ ΗΡΩΕΣ ΣΑΣ ΣΗΜΕΡΑ...

Ο Ηρώδης. Τους λόγους τους εξήγησα παραπάνω. Άλλη μαλακία ερώτηση δε βρήκες να κάνεις;

 

9. ΤΟ ΑΓΑΠΗΜΕΝΟ ΣΑΣ ΤΑΞΙΔΙ..

Από το ψυγείο στον καναπέ. Χωρίς εισιτήριο, τσάμπα πράμα και πάντα με καλή παρέα. Συνεχίζω και λέω πως μαλακίζεστε αγρίως και παρασύρετε και εμένα σε μαλακίες. Τέτοιο μαζοχισμό - το δικό σας και το δικό μου - δεν έχω ξαναδεί.

 

10. ΟΙ ΑΓΑΠΗΜΕΝΟΙ ΣΑΣ ΣΥΓΓΡΑΦΕΙΣ...

Ο Αρκάς. Εδώ δεν έχει περισσότερες εξηγήσεις. Όποιος κατάλαβε κατάλαβε και οι άλλοι να πα να γαμηθούνε.

 

11. ΠΟΙΑ ΑΡΕΤΗ ΠΡΟΤΙΜΑΤΕ ΣΕ ΕΝΑΝ ΑΝΤΡΑ...

Και η μαλακία συνεχίζεται. Οκ. Πιάσαμε τις παρτούζες με τη χούφτα τώρα. Ναι εντάξει. Αρετές. Καλά τι πίνετε και δε μας δίνετε;

 

12. ... ΚΑΙ ΣΕ ΜΙΑ ΓΥΝΑΙΚΑ...

Και ναίιιιιιιιιιι έρχεται η κορύφωση. Χύνω χύνω λες να παχύνω; Τι αρετές και παπαριές ακούω; Σιγά μη κάτσω να ψάχνω για αρετές στα πιο εγωιστικά πλάσματα του πλανήτη τα πιο ψυχώ και τα πιο μαλακισμένα. Γυναίκες είπαμε. Και μην παρεξηγήστε εσείς μανταμίτσες γιατί όπως και να το κάνουμε μαλακισμένες είσαστε. Κι εγώ γυναίκα είμαι; Ε ναι. Κανείς δεν είναι τέλειος.

 

13. Ο ΑΓΑΠΗΜΕΝΟΣ ΣΑΣ ΣΥΝΘΕΤΗΣ...

Ο κλανοβαγγέλης. Μέγας συνθέτης και σολίστας της κλανιάς Για περισσότερες λεπτομέρειες ρωτήστε τους άντρες σας.

 

14. ΤΟ ΤΡΑΓΟΥΔΙ ΠΟΥ ΣΦΥΡΙΖΕΤΕ ΟΣΟ ΚΑΝΕΤΕ ΝΤΟΥΣ...

Για να χαλαρώνουμε λιγάκι ναι; Σιγά μη σας πω τι σφυρίζω στο ντους. Καταρχήν για να το ξεκαθαρίσουμε. Οι γυναίκες δε σφυρίζουν στο ντους. Τραγουδάνε. Ότι μαλακία τους κατέβει στο μυαλό και κυρίως όποια παπαριά βρούν εύκαιρη. Εγώ συνήθως σφυρίζω στον Τάσο. Τώρα γιατί και πως μη ρωτάτε θα μας κόψει το ΕΣΡ.

 

15. ΤΟ ΒΙΒΛΙΟ ΠΟΥ ΣΑΣ ΣΗΜΑΔΕΨΕ...

Και η μαλακία συνεχίζεται. Μα καλά πόσο ανώμαλος είναι αυτός που έκανε τις ερωτήσεις; Γι'; αυτό και επειδή έχω ήδη αρχίσει να αγριεύω τρομερά και μου έχετε κάνει τα νεύρα τζατζίκι και δεν το'; χω σε τπτ να πάω τώρα τέτοια ώρα στο σπίτι της Βιβής και να την τσουρομαδίσω παραβλέπω τις άλλες ερωτήσεις και προχωράω απευθείας στην τελευταία που θα σας κάνω την τιμή να σας απαντήσω.

 

16. Η ΤΑΙΝΙΑ ΠΟΥ ΣΑΣ ΣΗΜΑΔΕΨΕ...

17. ΑΓΑΠΗΜΕΝΟΣ ΣΑΣ ΖΩΓΡΑΦΟΣ...

18. ΤΟ ΑΓΑΠΗΜΕΝΟ ΣΑΣ ΧΡΩΜΑ...

19. ΠΟΙΑ ΘΕΩΡΕΙΤΕ ΤΗ ΜΕΓΑΛΥΤΕΡΗ ΕΠΙΤΥΧΙΑ ΣΑΣ...

20. ΤΟ ΑΓΑΠΗΜΕΝΟ ΣΑΣ ΠΟΤΟ...

21. ΓΙΑ ΠΟΙΟ ΠΡΑΓΜΑ ΜΕΤΑΝΙΩΝΕΤΕ ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΟ...

22.ΤΙ ΑΠΕΧΘΑΝΕΣΤΕ ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΟ

23. ΟΤΑΝ ΔΕΝ ΓΡΑΦΕΤΕ ΠΟΙΑ ΕΙΝΑΙ Η ΑΓΑΠΗΜΕΝΗ ΣΑΣ ΑΣΧΟΛΙΑ...

24. Ο ΜΕΓΑΛΥΤΕΡΟΣ ΦΟΒΟΣ ΣΑΣ...

25. ΣΕ ΠΟΙΑ ΠΕΡΙΠΤΩΣΗ ΕΠΙΛΕΓΕΤΕ ΝΑ ΠΕΙΤΕ ΨΕΜΑΤΑ...

26. ΠΟΙΟ ΕΙΝΑΙ ΤΟ ΜΟΤΟ ΣΑΣ...

27. ΠΩΣ ΘΑ ΕΠΙΘΥΜΟΥΣΑΤΕ ΝΑ ΠΕΘΑΝΕΤΕ...

28. ΕΑΝ ΣΥΝΕΒΑΙΝΕ ΝΑ ΣΥΝΑΝΤΗΣΕΤΕ ΤΟ ΘΕΟ, ΤΙ ΘΑ ΘΕΛΑΤΕ ΝΑ ΣΑΣ ΠΕΙ...

 

29. ΣΕ ΠΟΙΑ ΠΝΕΥΜΑΤΙΚΗ ΚΑΤΑΣΤΑΣΗ ΕΙΣΤΕ ΤΩΡΑ...

Σε κατάσταση αλλοφροσύνης και παράκρουσης. Σε φάση μη σας γαμίσω ρε τσογλάνια που κάθομαι εγώ και παιδεύομαι να απαντήσω στις μαλακίες ερωτήσεις σας έτσι μόνο και μόνο για να διασκεδάσετε εσείς.

 

Αυτά και την επόμενη φορά που γουστάρετε μπινελίκια απλά πάρτε με τηλέφωνο.

Άντε μη πω κάνα πιο βαρύ ναι;


Φαντάρε που πας...

Τρίτη, 2 Δεκεμβρίου 2008

Ο στρατός δεν είναι σίγουρα αυτό που δείχνουν σε διάφορες ταινίες και σήριαλ. Δεν έχει καμιά σχέση με «Τις σειρήνες του Αιγαίου» και δεν έχει σαφώς και καμιά σχέση με το «Λούφα και παραλλαγή». ?xml:namespace prefix = o ns = "urn:schemas-microsoft-com:office:office" /?>

Ας μη ξεγελιόμαστε. Τον στρατό μπορούν να τον περιγράψουν μόνο αυτοί που τον βίωσαν και τον βιώνουν και φυσικά ανάλογα με το άτομο η περιγραφή διαφέρει σε κάθε περίπτωση.

Εμείς οι μανούλες, οι αδελφές, οι γκόμενες, οι σύζυγοι το μόνο που μπορούμε να κάνουμε είναι ν'; ακούμε τις ιστορίες που μας διηγούνται. Και ανάλογα να κρίνουμε, να κατακρίνουμε και να πονάμε ή να χαιρόμαστε πιστεύοντας ότι ο γιός μας, ο γκόμενος ο δικός μας άνθρωπος στην τελική περνά καλά.

Εμείς οι γυναίκες έχουμε την τάση να πιστεύουμε το κάθε τι που μας λένε σε σχέση με το στρατό. Κι αυτό γιατί απλούστατα δε μπορούμε από μόνες μας να επιβεβαιώσουμε ή να διαψεύσουμε το παραμικρό. Για τις περισσότερες από εμάς  στρατός είναι ότι μας περιγράφουν οι δικοί μας κατά καιρούς φαντάροι. Ότι ακούμε, ότι διαβάζουμε, ότι μας μεταφέρουν πατεράδες και παππούδες που κακά τα ψέματα αυτοί οι τελευταίοι έχουν και κάτι δεκαετίες που πέρασαν από εκεί και σαφώς τα πράγματα έχουν αλλάξει.

Κι εμείς οι γυναίκες τελικά θέλουμε να πάμε στρατό; Όχι φυσικά. Συμπέρασμα κι αυτό δικό μου. Προτιμούμε να το παίζουμε κι εμείς οσιομάρτυρες και να κλαίμε και να οδυρόμαστε για τα δεινά που περνούν οι δικοί μας φαντάροι.

Έχουμε τις δικές μας αγωνίες γι αυτούς τους πόνους μας και τις υστερίες μας γιατί μας πήραν το παιδί μέσα από την αγκαλιά μας (ναι για τον μαντράχαλο μιλάω που κοντεύει τα 25 και έχει ακόμη αναβολή). Αυτό μας φτάνει.

Εμείς οι γυναίκες φαντάροι δεν πρόκειται να πάμε ποτέ. Αυτό το διέγραψα από το μυαλό μου χρόνια πριν που σε κάποια στιγμή ανακοινώθηκε αλλά τελικά δεν ψηφίστηκε. Γυναίκες στο στρατό υπάρχουν το ξέρω - προλαβαίνω να το πω πριν με διορθώσουν κάποιοι. Κάποιες που το φεμινιστικό τους ένστικτο ξύπνησε αγριεμένο και την είδαν Ράμπο. Αλλά για όνομα του Θεού. Αυτές φαντάροι δεν είναι. Και δε θα γίνουν ποτέ. Γραφιάδες κανονικότατα είναι. Θυμάμαι μια τύπισσα σε μια πόλη στη βόρεια Ελλάδα που καμάρωνε πως ήταν στο στρατό. Τη μισή της μέρα την περνούσε σε διάφορα chatrooms και την άλλη μισή στο σπίτι της. Ο μισθός έτρεχε κι αυτή είχε να το λέει ότι είναι στρατιωτικός.

Ισότητα στο συγκεκριμένο θέμα δεν πιστεύω ότι θα υπάρξει ποτέ. Όχι στην Ελλάδα.

  

Ο στρατός - και αυτό που θα πω είναι ένα συμπέρασμα που έχει προκύψει από διάφορες συζητήσεις με άτομα που το βίωσαν εν τω έσω - τελικά είναι καλός ή κακός ανάλογα με το άτομο. Άλλοι το αντέχουν και περνάνε καλά και άλλοι όχι.

Άλλοι παλεύουν να βάλουν βύσμα για να γλιτώσουν και άλλοι απλά το παίρνουν απόφαση και απλά κάνουν υπομονή.

Προσωπικά θεωρώ πως ο θεσμός της θητείας θα έπρεπε κάποια στιγμή να καταργηθεί. Δεν βλέπω γιατί θα πρέπει να κόβεις στη μέση τη ζωή κάποιου που καμιά διάθεση δεν έχει να το κάνει και να τον περιορίζεις για τόσους μήνες σε ένα χώρο που δεν του προσφέρει τίποτε στην τελική. Ας πάνε στο στρατό αυτοί που το γουστάρουν. Αυτοί που το θέλουν και που καίγονται να γίνουν ήρωες.


Το πήρα το μήνυμα...

Τετάρτη, 26 Νοεμβρίου 2008

Με το κινητό μου έχω ένα θέμα. Μια σχέση αγάπης και μίσους. Από τη μιά δεν πάω πουθενά χωρίς το κινητό μου μήπως και χάσω καμιά κλήση ή κανένα μήνυμα από την άλλη όμως δεν το μπορώ. Δεν το αντέχω πάει και τελείωσε. Αρνούμαι κατηγορηματικά να μπω στη διαδικασία του να αγοράσω κινητό που κάνει όλα αυτά τα φοβερά και τρομερά πράγματα - από το να τραβά φωτογραφίες και να μπαίνει στο ιντερνετ μέχρι να φτιάχνει καφέ το πρωί αν και αυτό το τελευταίο αν το έκανε μπορεί να το αγόραζα - και επιμένω ότι το κινητό είναι για να παίρνεις και να λαμβάνεις κλήσεις και άντε να στείλεις και κάνα ρημαδομήνυμα.

Αρνούμαι κατηγορηματικά να μπω στο τρυπάκι της τεχνολογίας των κινητών πάει και τελείωσε. Μια παντόφλα κινητό διαθέτω το οποίο θα μπορούσε να χαρακτηριστεί και σαν φονικό όπλο - τόσο μεγάλο και βαρύ είναι - αν το πετάξω σε κάνα κεφάλι.

Και επειδή ακριβώς αρνούμαι κατηγορηματικά τόσα θέματα με το κινητό αρνούμαι και να πληρώνω σαν τον καραγκιόζη συμβόλαιο ώστε να μπορώ να κάνω 5000 κλήσεις και να στέλνω 10000 μηνύματα σε - και καλά - χαμηλή τιμή.

Έτσι την παντόφλα μου την έχω με κάρτα. Ναι ναι καρτοκινητό. Και επειδή η κάρτα είναι κάρτα και έχει περιορισμένη διάρκεια βρίσκομαι κι εγώ συνεχώς αντιμέτωπη με το ίδιο θεματάκι. Δεν έχω κάρτα. Ούτε να στείλω μήνυμα ούτε να καλέσω κάποιον. Κι αυτό δεν είναι κάτι που συμβαίνει σπάνια. Είναι κάτι που συμβαίνει μόνιμα. Συμπερασματικά σχεδόν πάντα δεν έχω κάρτα.

Για αυτό για σένα που αναρωτιέσαι αν το μήνυμα το έστειλες στο σωστό κινητό σου απαντώ πως ναι... στο σωστό το έστειλες. Μόνο που εγώ δεν είχα κάρτα να σου απαντήσω.

Έτσι απλά μέσα από εδώ να πω ένα ευχαριστώ σ' αυτούς που έστειλαν μηνυμα και που ποτέ δεν πήραν - και ποιος ξέρει αν θα πάρουν ποτέ - απάντηση.

πιες.

΄για δες που ένα μήνυμα με έκανε να ξανανοίξω το μαγαζι... α ρε πριγκηπέσσα πόσες θυσίες για πάρτη σου:)


Μετακομίζω (και δε χωρίζω)

Κυριακή, 23 Νοεμβρίου 2008

Τα μάζεψα και έφυγα. Σήμερα απλά αμπαρώνω τα παράθυρα. Σκούπισα ξεσκόνισα έπλυνα τζάμια και εγκαταστάθηκα ήδη στο νέο μου διαμέρισμα.

Αυτό θα παραμείνει όπως έχει για τους λίγους που συνεχίζουν να περνούν και ν αφήνουν τα σέβη τους.

Όσοι θέλουν θα με βρουν για τους υπόλοιπους χέστηκα.

Καλά να περνάμε

πιες.

ίσως κάποια στιγμή στο μέλλον να ξαναγράψουμε καμιά μαλακία σ' αυτό το μαγαζί. Μέχρι τότε καλά να' μαστε.


ΟΣΕ αγάπη μου (Μιά ιστορία τρέλας και παραλόγου)

Δευτέρα, 27 Οκτωβρίου 2008

Σάββατο βράδυ κι εμένα με βρίσκει σε ένα σταθμό του ΟΣΕ κάπου έξω από τη Θεσσαλονίκη. Περιμένω την 604 αμαξοστοιχία από Αλεξανδρούπολη για Αθήνα. Η αμαξοστοιχία αυτή περνά από διάφορους σταθμούς σ' αυτή τη διαδρομή και μαζεύει ότι βρεί στο διάβα της. Από Πακιστανό λαθρομετανάστη μέχρι την κυρά Κατίνα που πάει Αθήνα να βάλει μασέλα.

Δώδεκα παρα δέκα μαζεύει κι εμένα και τρισευτυχισμένη που μετά από ένα εξαντλητικό διήμερο με αμφίβολα αποτελέσματα ανυπομονώ να γυρίσω στο βρωμίλον άστυ και στο σπίτι μου (και στο πισι μου γιατί να το κρύψωμεν άλλωστε;).

Βαγόνι 7 θέση 35. Βαγόνι 7? Αυτό δεν είναι τρένο, είναι η μακριά γαϊδούρα σε μηχανοκίνητο. Διασχίζω την αποβάθρα τρέχοντας (ευτυχώς ούτε βαλίτσα είχα ούτε τακούνια σαν την μπροστινή μου που μέτρησε την αποβάθρα με τη μούρη), μπαίνω στο βαγόνι 7 κοιτάω το εισιτήριο μου για να βεβαιώσω το 35, σηκώνω το κεφάλι προς τα καθίσματα πέρνω βαθιά ανάσα πριν αρχίσω την αναζήτηση και παθαίνω διπλό σοκ.

Πρώτα από τη μπόχα που έφαγα στη μούρη με τη μια. Μια ξυνίλα αναμεμειγμένη με σκορδίλα ποδαρίλα και όλα τα εις ίλα που μπορεί να βάλει το ανθρώπινο νου. Ναι ναι και κατουρήλα. Την τσιγαρίλα δε την καταλάβαινες χωρίς να μπεις στο βαγόνι μιας και με το που σταμάτησε το τρένο και άνοιξαν οι πόρτες άρχισε να βγαίνει καπνός από παντού και απορώ μάλιστα που δεν τρέξαν με τους πυροσβεστήρες από το σταθμό για να το σβήσουν. Μάλλον είναι συνηθες φαινόμενο. Ναι καλά θυμάσαι. Στα τρένα απαγορεύεται το κάπνισμα εδώ και καιρό. Στα τρένα όμως. Ο καρβουνιάρης - έτσι τη λένε την 604 - μόνο τρένο δεν μπορείς να τον πεις.

Το δεύτερο σοκ το έπαθα με το που συνηδειτοποίησα το που θα καθόμουν για τις επόμενες 6 ώρες. Το βαγόνι είχε κάτι πανάθλια ξεσκισμένα σκατουλί χρώματος - αυτό το σκατουλί του "έχω φάει μακαρόνια την προηγούμενη και το σκατό μου βγήκε πιο ξανθό" - καθίσματα, ξεσκισμένες κουρτίνες στο χρώμα της μαραμένης μολόχας και έναν μαύρο ουρανό θαρρείς και έπιασε φωτιά και δεν το καθάρισαν ακόμη από τα κάρβουνα. Στο δάπεδο στάμπες σε διάφορα μεγέθη και χρωματισμούς προκαλούσε τη φαντασία σου να οργιάσει όσον αφορά την προέλευσή τους και φυσικά να σε προκαλέσει να πετάξεις μετά απ' ευθείας τα παπούτσια σου με το που θα κατέβεις από το τρένο.

Και όλη αυτήν την φαντασμαγορική ατμόσφαιρα ερχόταν να συμπληρώσουν οι ράθυμοι επιβάτες που από την Αλεξανδρούπολη - φαίνοταν από το γλαρό μάτι και την ταλαιπωρία - είχαν την τιμή να απλώνουν ποδάρες χωρίς παπούτσια στους διαδρόμους δείχνοντας πόσο μπορεί να αντέξει η κάλτσα με τις χίλιες τρύπες και τη μπίχλα του αίωνα πάνω σε ένα πόδι που με μεγάλη μαεστρία έβγαζε το δάχτυλο από την πρώτη τρύπα που έβρισκε εύκαιρη.

Από το διάδρομο δεν μπορούσες να περάσεις χωρίς να έρθεις σε επαφή με κάποια από αυτές τις ποδάρες. Πακιστανοί, αλβανοί, έλληνες που με τη θέλησή τους ή επειδή δε βρήκαν άλλη θέση είχαν εξασφαλίσει το μαγικό εισιτήριο με το τρένο του τρόμου, χυμένοι στα καθίσματα όπως όπως προσπαθούσαν να αντέξουν μέχρι το τέλος του ταξιδιού για την Ιθάκη.

Εκεί που λέω οκ, ανοίχτε την πόρτα να κατέβω καταλαβαίνω ότι το τρένο έχει ήδη ξεκινήσει. Κοιτάω απελπισμένα τη θέση 35 η οποία ήταν κατηλλημένη από έναν αγνώστου προελεύσεως επιβάτη ο οποίος με περίσσια χάρη είχε ξαπλώσει σε δυο καθίσματα και ροχάλιζε μακαρίως έχοντας τις ποδάρες του - χωρίς παπούτσια κι αυτός - στο σημείο που εγώ λογικά σε λίγο έπρεπε να καθίσω. Φτου γαμώτο. Εκτός των παπουτσιών θα πρέπει να πετάξω και το τζιν.

Προχωρόντας προς το κάθισμα και αφού χωρίς να το θέλω - πιστέψτε με σας παρακαλώ - είχα ξυπνήσει αρκετούς από τους νυσταλέους συνεπιβάτες μου και είχα κάνει και αυτούς που περπατούσαν πίσω μου να αγανακτήσουν γιατί τους καθυστερούσα από το κάθισμα της επαγγελίας. Κακομοίρηδες. Βιαζόταν να απολαύσουν τη μπίχλα.

Αηδιασμένη από την κατάσταση, αγανακτισμένη με τη βλακεία μου να φύγω μεταμεσονύχτια αποφασίζω πως όχι. Προτιμώ να τη βγάλω όλη νύχτα ανάμεσα στα δυο βαγόνια παρά να καθίσω αγκαλιά με τις ποδάρες του αξούριστου και ακούρεφτου ξυπόλυτου βρωμίλου που είχε καταλάβει το κάθισμα μου.

Και προχωρόντας για το νέο μου προορισμό ανακαλύπτω πως αυτή ήταν η πιο σοφή απόφαση που πήρα σε τούτο το ταξίδι προς Αθήνα. Ο καλός κυριούλης - που ο Θεός να μου κόβει μέρες και να του δίνει χρόνια - ο ελεγκτής παρακολουθόντας το όλο σκηνικό με πλησιάζει μου τσεκάρει το εισητήριο και με ένα πλατύ χαμόγελο με οδηγεί σε ένα από τα κουπέ του επόμενου βαγονιού ούτως ώστε - όπως ο ίδιος μου είπε - να μπορέσω να ταξιδέψω σαν άνθρωπος. Μόνο που δεν τον φίλησα. Έτοιμη να πηδήξω να τον αγκαλιάσω τον χριστιανό.

Και όσον αφορά το θέμα καθίσματος και συνεπιβατών το θέμα έληξε αισίως και όλο το βράδυ ταξίδεψα παρέα με τρεις μεγαλοφοιτητές οι οποίοι ήταν φοβεροί συνομιλητές και διέθεταν απίστευτο χιούμορ. Ας έχει ο γιαραμπίμπι καλά τον κύριο ελεγκτη.

Το ότι άλλαξε η ώρα σας το είπα; Μάλλον το πήρατε χαμπάρι. Αλλά που κολλά θα μου πείτε τώρα η αλλαγή της ώρας με την 604? Κολλάει πως δεν κολλάει.

Γιατί εκεί που τα γέλια στο κουπέ και η συζήτηση είχε φτάσει στο αποκορύφωμά της έρχεται μια φωνή από τα μικρόφωνα να μας κόψει και τα γέλια και το βήχα μη σου πω.

"Αγαπητοί κύριοι επιβάτες σας ενημερώνουμε ότι λόγω της αλλαγής της ώρας μόλις γυρίσετε τα ρολόγια σας μια ώρα πίσω δλδ στις 4 τα ξημερώματα η αμαξοστοιχία θα σταματήσει μέχρι τα ρολόγια σας να ξαναδείξουν 4".

Παρακαλώ; Πως είπατε; Ποιος ήρθε; Α δεν πάμε καλά. Χαμός στο τρένο. Τι πάει να πεί θα σταματήσει μέχρι να ξαναδείξουν τα ρολόγια μας 4;

Πάει να πει πως ναι μεν θα αλλάξει η ώρα αλλά το τρένο θα ξαναξεκινήσει από κει που σταμάτησε. Δλδ στις 4. Ώπα ρε κουμπάρε. Θες να μας πεις δλδ ότι θα μας παρκάρετε επί μια ώρα στη μέση του πουθενά επειδή αλλάζει η ώρα; Με ποια λογική; Και γιατί; Δώσε ρε μπάρμπα μια λογική εξήγηση σε παρακαλώ γιατί να τώρα μου έρχεται το εγκεφαλικό.

Σιωπή το μικρόφωνο.

Τέσσερις παρά πέντε φτάνουμε Τιθορέα. Ωραίος σταθμός. Στη μέση του πουθενά. Έξω δυο λύκοι και μια αρκούδα μια κλειστή καφετέρια και ένα πανάθλιο κτίριο που μετά κάποιες κυρίες ανακάλυψαν ότι είναι τουαλέτες. Το τρένο σταματά. Και κάποιες εκατοντάδες επιβάτες περιμένουμε ν΄ακούσουμε κάτι. Τα γέλια στο κουπέ κόπηκαν από ώρα. Τέσσερις και πέντε γυρίσαμε τα ρολόγια μας μια ώρα πίσω. Και περιμέναμε. Δε μπορεί πλάκα μας κάνουν. Πρωταπριλιά; Μπά.

Αρκετή ώρα μετά ο ίδιος καλός κυριούλης ελεγκτής μας ενημερώνει ότι μπορούμε να κατέβουμε για τσιγάρο. Μα τι λες καλέ μου άνθρωπε. Αφού όλο το τρένο είναι τεκές. Δε γαμεις... Ας πάμε να ξεπιαστούμε. Πίσσα σκοτάδι και ΄καμιά διακοσαριά νοματέοι να είναι έξω στο σταθμό και να κοιτιούνται με απορία. Το τρένο είχε σταματήσει για μια ώρα. Γιατί άλλαξε η ώρα και μπήκαμε στη χειμερινή. Γαμώ τη γκαντεμιά μας

Το ταξίδι συνεχίστηκε μετά τις τέσσερις - με τη νέα ώρα μη ξεχνιόμαστε - χωρίς απρόοπτα από κει και πέρα. Μας ενημέρωσαν μάλιστα ότι ο μηχανοδηγός μας ευχαριστεί πολύ για την κατανόηση μας. Ναι για έλα να στα πούμε και από κοντα κουμπάρε.

Κι εγώ τώρα έχω μια απορία. Στην αλλαγή της ώρας από τη χειμερινή στην καλοκαιρινή, τότε που τα ρολόγια τα βάζουμε μια ώρα μπροστά τι θα κάνει ο καλός μας ΟΣΕ; Θα διακτινήσει το τρένο για να καλύψει τη διαφορά;

Απαιτώ άμεσα απάντηση στην απορία μου. Άμεσα για να μη χεστούμε ναι;


Ο Μήτσος και ο οργασμός

Πέμπτη, 23 Οκτωβρίου 2008

Αχ.... Μήτσουμ' μου 'ρχεται ουργασμούς...

- Σκάσε μωρή... Όταν γαμάει ο Μήτσος, δεν έρχεται κανείς...


Κούπες για φίλους γνωστούς και μη...

Πέμπτη, 23 Οκτωβρίου 2008

Επειδή βλέπω πως υπάρχει μια ιδιαίτερη αδυναμία στις κούπες, επειδή βλέπω ότι δε λείπει η κούπα από κάθε εγγραφή σας (ρεμάλια) σας αφιερώνω τις τρεις παρακάτω  και ας πάρει ο καθένας όποιαν θέλει.

alt alt alt

Άντε παλικάρια με το καλό να τις γεμίσετε. Γιατί που θα πάει θα τις γεμίσετε όπως πάτε.


Blogoκλίκες και άλλα...

Δευτέρα, 13 Οκτωβρίου 2008

Γενικώς δεν τα πάω καλά με τις κλίκες. Ειδικώς δεν τα πάω καλά με συγκεκριμένες κλίκες και με τον τρόπο που λειτουργούν. Ειδικώς να πω πως όσες φορές και αν προσπάθησα να τις παραβλέψω και να λειτουργήσω νορμάλ μέσα σ' αυτές για κάποιο λόγο πάντα έτρωγα τα μούτρα μου. Λειτουργούν με έναν τρόπο που ποτέ μου δεν κατανόησα και ποτέ μου δεν μπόρεσα να συγχρονιστώ. Είμαι από τη φύση μου στρίντζο και παράξενη. Έχω το κακό (για λίγους καλό) ελλάτωμα πάντα να λέω κατάμουτρα αυτό που σκέφτομαι άσχετα με το αν αυτό με κάνει να φαίνομαι κακιά στους άλλους. Δεν μπορώ να κρατηθώ ένα πράμα. Με χαλάει αν το κάνω. Δεν νιώθω καλά με μένα ρε παιδί μου στην τελική. Τις λίγες φορές που συνειδητά δεν το είπα αυτό που σκεφτόμουν ένιωσα να πνίγομαι και τότε δεν τα είχα καλά με μένα. Οπότε είπα να το κόψω. Θα μου πεις τώρα βέβαια ότι αυτό το έχουν πολλοί και τι σχέση έχει τελικά με τις blogoκλίκες και τις άλλες πίπες που μας λες ρε κοπελιά και μπες στο ρεζουμέ γιατί πολύ μας κούρασες. Ναι οκ. Έχεις δίκιο. Γι' αυτό ας τα πω - μια και καλή - να τελειώνει το θέμα. Παρατηρώ εδώ και καιρό μια παρέα bloggers - blogoκλίκα όπως λέω δλδ - στην οποία είχα κι εγώ τη δυνατότητα εφόσον το 'θελα από την αρχή να συμμετάσχω και να περάσω - δεν τα εκμηδενίζω όλα - καλά σε πολλές περιπτώσεις. Όμως.... Παρακολούθησα παράλληλα με την καλή παρέα που κάναν και τα πισώπλατα μαχαιρόματα τους. Με τρόπους περίεργους και πολλές φορές συναρπαστικούς, μάθαινα σε ανύποπτο χρόνο για πολλές ίντριγκες και πολλά ξεκατινιάσματα. Δε με αφορούσαν, δεν τα σχολίαζα, δεν τα πήγαινα πιο πέρα. Απλός παρατηρητής. Απόφαση μου - την οποία μάλιστα ευθέως την είπα σε πολλά άτομα - ήταν να μη συμμετέχω ούτε στις καλές στιγμές της κλίκας όυτε όμως και στα ξεκατινιάσματα. Δεν το άντεχε η ψυχολογία μου. Έχοντας ήδη αποφασίσει από χρόνια πριν πως οι chatoκαταστάσεις δε μου αρέσουν και με χαλάνε το δήλωσα ευθέως και το απέφυγα. Οι υπόλοιποι δικαίωμά τους και καλά κάναν στην τελική. Ποιά είμαι εγώ που θα τους κρίνω; Άν αυτοί περνούν καλά και γουστάρουν ΜΑΓΚΙΑ ΤΟΥΣ. Μέσα από αυτή την κλίκα ξεχώρισα κάποια άτομα τα οποία θεωρώ πως θα μπορούσα άνετα να κάνω παρέα μαζί τους. Άτομα που θα είχα κάτι να πω μαζί τους πέρα από τα του blog και να είναι μια σχέση ευχάριστη και όχι ψυχοφθόρα. Όλοι τους άτομα αξιόλογα κατά την ταπεινή μου άποψη. Όλοι τους. Και αυτοί που ξεχώρισα και οι άλλοι. Άξιόλογοι ναι μεν αλλά που δε μου κόλλαγαν για τον οποιοδήποτε λόγο. Είμαι σε μια φάση της ζωής μου που δεν έχω την υπομονή να ασχοληθώ με παιδαριώδης συμπεριφορές και ίντριγκες που έχουν να κάνουν με παλιμπαιδισμούς και καταστάσεις που παραπέμπουν σε παιδιά του γυμνασίου. Είπαμε... Είμαι στρίντζο. Δε φταίνε αυτοί. Εγώ είμαι παράξενη. Και το δήλωσα. Δε θέλω χάρες από κανέναν. Δε γουστάρω να μπλέκομαι σε ίντριγκες και γκομενοδουλειές. Δε γουστάρω να βρίσκομαι στη μέση από παρεξηγήσεις γελοίες. Και δε γουστάρω επίσης να με περνάνε για ηλίθια. Είμαι εδώ για όσους πιστεύουν πως έχουμε κάτι κοινό και μπορούμε να κάνουμε παρεούλα. Δεν είμαι εδώ όμως για κανέναν από αυτούς που αντιμετωπίζουν τις ανθρώπινες σχέσεις με τόση μικρότητα και με τάση κατιναριάτου. Δεν είμαι εδώ για κανέναν από αυτούς που βλέπουν τον άλλο απλά και μόνο σα μέσο για να καλύψουν κάποιες στιγμές δικής τους βαρεμάρας.

Και ο νοών νοήτω.


Κόκκινη κλωστή δεμένη... Παραμύθι για δυο λέξεις και ένα χαμόγελο

Δευτέρα, 6 Οκτωβρίου 2008

Για παραμύθι με κάλεσε η πριγκήπισσα αλλά δε βγαίνει.

Το παλεύω από εδώ το παλεύω από εκεί και το μόνο που βγαίνει είναι ένας λυγμός.

Λυγμός για όλα αυτά που θέλω να πω και δε βρίσκονται λέξεις και για όλα εκείνα που

θέλω να κάνω μα βρίσκω μπροστά μου βουνά.

Οι λέξεις μοιάζουν τόσο φτωχές ώρες ώρες που απορώ πως γράφτηκαν τόσα πράγματα κατά καιρούς.

Και τελικά τι στόχο είχαν;

Μήπως τελικά το παραμύθι είναι ακριβώς εδώ; Για δυο λέξεις που πίστεψαν πως θα γεμίσουν το χαρτί και ένα χαμόγελο

που έπεσε από κει που ήταν κολλημένο; Θαρρώ πως ναι. Εκεί είναι το νόημα.

Παραμύθι για δυο λέξεις και ένα χαμόγελο.

Μια φορά κι έναν καιρό η λέξη ελπίδα συνάντησε τη λέξη όνειρα δίπλα σε ένα χαμόγελο σκαλωμένο σε ένα παιδικό πρόσωπο.

Αποφάσισαν μαζί να κρεμαστούν στις άκρες του χαμόγελου και να σταθούν εκεί για να βλέπουν τον κόσμο από ψηλά - έτσι θαρρούσαν - και

μαζί να κάνουν το παιδικό πρόσωπο γνωστό στα πέρατα του κόσμου.

Το παιδικό προσωπάκι έμοιαζε πολύ χαριτωμένο με την ελπίδα και τα όνειρα κρεμασμένα στο χαμόγελο του και όλοι το βλέπαν και το θαύμαζαν και το καμάρωναν.

Όμως σύντομα δυο άλλες λέξεις έσκασαν μύτη από το πουθενά και ζήλεψαν το χαμόγελο του παιδικού προσώπου. Οι λέξεις θλίψη και πόνος θύμωσαν που είδαν τα όνειρα και την ελπίδα να στέκονται χαρούμενες στις άκρες του χαμόγελου.

Πήραν φόρα να πιαστούν κι αυτές εκεί. Πήδηξαν ψηλά μέχρι τις άκρες του χαμόγελου και πάλεψαν με την ελπίδα και τα όνειρα. Το παιδικό χαμόγελο αντιστάθηκε. Κάθε φορά που τις έβλεπε να πηδούν έβαζε την ελπίδα και τα όνειρα να αντιστέκονται με όλες τις δυνάμεις τους.

Και κράτησε για καιρό αυτή η μάχη. Και κάθε μέρα που περνούσε η ελπίδα έχανε τις δυνάμεις της. Και η η θλίψη και ο πόνος κέρδιζαν έδαφος. Και τα όνειρα άρχισαν να εξασθενίζουν κι αυτά. Και στο τέλος τα όνειρα έσβησαν και η ελπίδα πέθανε. Και η θλίψη και ο πόνος κρεμάστηκαν από τις άκρες του χαμόγελου και πιάστηκαν εκεί μέχρι που τις γύρισαν ανάποδα.

Κι αυτό ήταν το παραμύθι για ένα χαμόγελο με όνειρα και ελπίδες που το νίκησαν η θλίψη και ο πόνος. Και αν δεν σας άρεσε το παραμύθι μου ή αν το θεωρείται απλά ένα παραμύθι απλά κοιτάξτε γύρω σας.

Και για όσους περίμεναν κάτι πιο εντυπωσιακό λυπάμαι αλλά μας τελείωσε.


Πόσο μ' αρέσουν οι καραμελίτσες.

Σάββατο, 6 Σεπτεμβρίου 2008

candyman.jpg

Αυτό το παιδικό τραγουδάκι θυμήθηκα ξαφνικά. Μόνο που εγώ με τις καραμέλες έχω ένα θέμα. Δε μου αρέσουν. Και δε μου άρεσαν ποτέ. Τσίχλες ναι. Καλύτερα είναι πάντα να μασάς. Όσο και αν το πάλευα όμως πάντα να τις αποφύγω τις γαμημένες τις καραμέλες τόσο τις έβρισκα μπροστά μου.

Από παιδί λέμε με κυνηγούσαν. Και όσο εγώ τις αηδίαζα τόσο όλοι μου προσέφεραν και ενίοτε μου χώναν με το ζόρι καραμέλα στο στόμα να την πιπιλίσω

Ακόμη και η γειτόνισσα που μ' έστελνε η μάνα μου να τις κάνω αγγαρίες αντί να δίνει χατζηλίκι ή έστω έναν από εκείνους τους λαχταριστούς κουραμπιέδες τους τυλιχτούς στο χαρτάκι, καραμέλες μου γέμιζε τις τσέπες. Καραμέλες κίτρινες λεμονιού και γάλακτος τετράγωνες.

Και εκείνες οι καραμέλες άντε κι αφήναν λες μια γλύκα στο στόμα. Έστω και με το ζόρι γλυκαινόμουν ρε παιδί μου.

Τώρα όμως οι καραμέλες που μου δίνουν να πιπιλάω ούτε γλύκα αφήνουν ούτε τίποτα.

Την πιπιλάω την καραμέλα και λέω και ευχαριστώ. Ακούω δηλώσεις από πολιτικούς, υποσχέσεις, λογίδρια και πίτσες μπλε και ενώ ξέρω ότι για άλλη μια φορά είναι φρούδες υποσχέσεις (στις άγνωστες λέξεις είπαμε να ρωτάτε), εγώ εκεί. Τις πιπιλάω. Και τις πιπιλάω με μανία ελπίζοντας ότι κάποια στιγμή θα λιώσουν οι καραμέλες και επιτέλους θα μου μείνει η γλύκα.

Μωρέ τι μας λές.

Για άλλη μια φορά θα μείνω με την τσαντίλα και σαν ηλίθια θα πάρω την επόμενη καραμέλα και θα αρχίσω το πιπίλισμα.

Βαρέθηκα πια. Βαρέθηκα να βλέπω συνταξιούχους στο δρόμο, παιδάκια που για άλλη μια φορά δε θα έχουν σχολείο, δάσκαλο, τρόπο μετακίνησης για να πάνε να τα στραβώσουν στο σχολείο - γιατί για να μορφωθούν ούτε θέμα βέβαια - μανάδες να διαμαρτύρονται κάθε Σεπτέμβρη και τον αξιότιμο κύριο Καραμανλή ως αρχηγό κράτους να μας παπαριάζει από την έκθεση Θεσσαλονίκης.

Κι εδώ έχω μια απορία πραγματικά. Τους απολυμένους απεργούς πείνας της ΒΙΑΜΥΛ που κατασκήνωσαν έξω από το Βελλήδιο δεν τους είδατε κύριε Καραμανλή? Κι αν τους είδατε τι σκοπεύετε να κάνετε πέρα από το να περνάτε ιγκόγνιτο στην αίθουσα για να μας πετάξετε καραμελίτσες? Δεν τους άξιζε να τους απευθύνετε έστω ένα λόγο? Σας είπε κανείς ότι επειδή κάνατε τον απολογισμό σας στην ομιλία σας και μείνατε ευχαριστημένος τελείωσε το θέμα?

Έχω την εντύπωση πως αν αντί να μιλάτε για ΜΕΤΡΟ στη Θεσσαλονίκη φροντίζατε να μην κλείσουν και τα τελευταία εργοστάσια της χώρας πιο ευτυχισμένοι θα είμασταν όλοι μας.

Δε γαμείς όμως.... Ας πάω να πιπιλίσω την καραμέλα μου.


Γαμώ την ατυχία μας γαμώ.

Πέμπτη, 4 Σεπτεμβρίου 2008

Με μια διάθεση μελαγχολική. Με ένα σωρό στο κεφάλι. Ευχάριστα, δυσάρεστα, γελοία, σοβαρά. Όλα μαζί ένας αχταρμάς κι εγώ στη μέση.

Προσδοκίες? Επιθυμίες? Όνειρα? Που, πως και γιατί.

Και μπήκε λέει Φθινόπωρο. Πότε ρε παιδιά? Και απο που μπήκε και δεν το καταλάβαμε?

Το καλοκαίρι που πήγε? Γιατί εγώ μήτε το είδα μήτε το κατάλαβα.

Μα... διακοπές... άδεια... Ναι εδώ ακριβώς γελάμε.

Εγώ μόνο ζέστη κατάλαβα. Ζέστη που μ' έκανε και παπί έφευγα παπί γυρνούσα στο σπίτι καθημερινά.

Καλοκαίρι ρε παιδί μου λέγετε αυτό.

Χέστηκα πως το λένε.

Διακοπές γιόκ. Οπότε αφού δε μπορούσα ν' απλώσω το θεϊκό κορμί μου (μπουαχαχα) στην παραλία, χέστηκα πως τη λένε την εποχή. Καλύτερα να έκανε κρύο και να έβρεχε. Αν μη τι άλλο δε θα άφηνα καθημερινά 8 λίτρα ιδρώτα στις λεωφόρους και στα λεωφορεία.

Λεωφορείο εν τω μέσω του Αυγούστου τίγκα στον παππού που τρώει σκόρδα για την πίεση και τον πακιστανό που επιμένει να τρώει ότι βρει μπροστά του. Ενίοτε και το περιεχόμενο της μύτης του.

Ναι το έζησα κι αυτό.

Δεν έφτανε που έζεχνε από τον ιδρώτα και την απλυσιά έκανε και πλαστελίνες τα της μύτης του και τα έτρωγε αδιακρίτως κι αυτά κάτω ακριβώς από τη μούρη μου. ΑΙΣΧΟΣ

Δεν είμαι ρατσίστρια, όχι ειλικρινά.

Αλλά γαμώ την ατυχία μου γαμώ.

Δεν είμαι ούτε της αντιφιλοζωικής. Αλλά τη φόλα θα τη ρίξω. Στο διπλανό μπαλκόνι με τα δυο σκυλιά.

Τα δυο σκυλιά που όλο το γ*^(*)*(^%$#νο καλοκαίρι γαυγίζουν κατουράν και χέζουν σε 2 τετραγωνικά μπετόν επειδή η σκύλα η αφεντικίνα τους τα έχει παρατήσει εκεί και κάνει ντόλτσε βίτα. Θα τη ρίξω τη φόλα σίγουρα. Την ώρα που η σκύλα θα είναι έξω στα 2 τετραγωνικά και ελπίζω να τη φάει η ρουφιάνα.

Τα σκυλιά κάποιος φιλέσπλαχνος θα βρεθεί να τα μαζέψει. Του κερατά δλδ. (πού' σαι Βιβήηηηηηηηηηηηηη?????)

Μελαγχολική διάθεση λοιπόν. Και όχι μόνο. Έχω αρχίσει και μελετώ συστηματικά τους Βίους. Όχι των αγίων. Αλλά των αιμοσταγών δολοφόνων. Τώρα τελευταία κοιτάζω πολύ έντονα ένα κουζινομάχαιρο....

Αλήθεια αν κάνω φτού κι αμπάριζα και βγώ πόσο λέτε να μου κοστίσει?


Όπου...

Πέμπτη, 10 Ιουλίου 2008

λαλούν πολλοί κοκκόροι

                                     πάρε την πόρτα και φύγε....


Κι όμως...

Τετάρτη, 9 Ιουλίου 2008

             γυρίζει

                               και μυρίζει!!!!


Ατμός

Τρίτη, 8 Ιουλίου 2008

Ολα ειναι ατμος...

Η μπλογκόσφαιρα στην πρώτη καλοκαιρινή εξόρμηση

Κυριακή, 1 Ιουνίου 2008

alt

Καλοκαίριασε και ο μπλοκόκοσμος αποφάσισε να εκδράμει στας παραλίας.

Στη φωτό διακρίνεται γνωστούς και μη εξαιρετέους μπλόγκερς κατά την πρώτη τους εξόρμηση σε κοντινή παραλία.

Στο κέντρο σε συναρπαστικές χορευτικές φιγούρες ο Μαύρος Πητ, ο Πέσλακ και ο Γιώργος Χ.


Ο νταλκάς του μάγκα

Κυριακή, 1 Ιουνίου 2008

alt

Τι νταλκάδες πνίγει κι αυτό?